Przejdź do głównej zawartości

Posty

Wyświetlanie postów z lipiec, 2004

Dom jest we mnie

Wiersz napisany na zadanie domowe w gimnazjum na lekcję języka polskiego. Otrzymałam za niego ocenę bardzo dobrą i uznanie polonistki, która zobaczywszy sposób zapisu była wyraźnie pod wrażeniem (najpierw przeczytałam go, a dopiero później polonistka zobaczyła, jak został zapisany). Pochwaliła mnie na forum klasy. Wiersz napisałam w drugiej klasie, a kartkę z zeszytu wyrwałam - na pamiątkę - i mam do dziś :)
DOM JEST WE MNIE
Domy są wysokie, domy są potężne Ogromne, wielopiętrowe, a czasem mosiężne Mój dom - to chata, uboga, lecz bogata
Jest w niej wiele miejsca Esencji życia, radości i szczęścia Smutku, żalu, a czasem rozpaczy Tu każda z emocji odwiedzić mnie raczy
We mnie jest dusza, we mnie jest dom Emigracyjny, bezpieczny schron
Miejsce rozmyślań i wyciszenia Nienaruszone wnętrze płomienia* I czar spełniający wszystkie marzenia Efekt: kto nie ma domu, ten nie ma schronienia
* serca